Surgun Oldi Halqim

Sürgün oldı halqımız

 

Sürgün oldı halqımız,

Qartlar, bala-çağamız.

Taşlap ketti öz evin,

Öz azbarın. Maalesin.

Ağlay qız ve qadınlar,

Sızlay sabiy balalar.

Amma poyezd toqtamay,

Accı yaşlarğa baqmay.

Vatan yañğızlıq duya,

Dağ, ormanlar , qır ve qaya,

Öz tarafqa çağıra,

Yürek bir türlü ola.

Salqın  yelçik üfürdi,

Bir aralıqtan kirdi.

Soñki nefes ğaliba,

Soñra başqa tarafqa.

O tarafnıñ avası,

Çeçeklerniñ qoqusı,

Tamam başqa, yat bizge,

İç kelişmey nefeske.

– Uralmı bu?-soray birisi.

Amma cevap eşitilmey.

Çoqusılar açlıqtan

Endi bir şeyni körmey.

Vagonlarnı boşatıp,

Aydadılar Uralğa.

Ne sualler eşitile,

Ne davalar, ne qavğa.

Yavaş turıp yerinden,

Küçsüz tutıp belinden.

Çıqtı qarba eşelondan,

Özü küçük boyundan.

Sızlap qaldı ğarip qart,

Yaşay edi özü raat.

Endi qaldı Vatansız,

Qart, ekinci anasız.

Ne soradı, ayttılar,

Amma pek ıncıttılar,

Oturttılar vagonğa,

Ketirdiler Uralğa.

Endi ne yapsın yañğız

Bala, soy-aqrabasız.

Ketti soñsuz çöllerge,

Yañğızlıqta ölmege.

Poyezd kene canlandı,

Toqtamay, ögge kete.

Vagonlarda qalğanlarnı

Bir yerlerge alıp kete.

Bağıra bala-çağa,

Soylarını qıdıra.

Bunı körgen insanlarnıñ,

Yürekleri sıqıla.

Azıp-tozğan Adileçik,

Anasını tapalmay.

Onı coyğan vaqıttan soñ ,

Toqtamayıp o ağlay.

Adileçik bilmey eken

Ölüm ne olğanını.

Onıñ içün añlamağan

O öksüz qalğanını.

Ne yapacaq ğarip qızçıq

Bu yabanci yerlerde?

Körip qalğan Adileçik

Anasını kömgenlerde.

Anam, anam, anaçığım, ne yuqlaysıñ?

Tur tez-tez.

Ber elini tez çapayıq,

Poyezd bizni beklemez.

Amma ana qıbırdamay,

Adileçik toqtala.

Ğarip, öksüz qızçıqnıñ

Betçigi ap-aq ola.

Añlay endi balaçıq,

Ölüm ne olğanını.

Kiçkene Adileçik,

Endi öksüz qalğanını .

Yoqtır endi kimsesi

-Kimge derdim aytarım?

Çıqtı yavaştan sesi:

-Vatanıma qaytarım!

Poyezd kene qıbırday,

Asker er kezni ayday,

Vagon içine soqa,

Avtomatını taqa.

Eşelonda tınç oldı,

Ğarip qartana öldi,

Cesedini taşlamay,

Aqayı ökür ağlay.

Asker kelip yanına,

Ölü insannı köre.

Ayaqlarından alıp,

Vagon içinde süre.

Aça demir qapunı,

Qartananı çıqara.

Bunı körgen qartbaba,

Yüregini tutıp qala.

-Tez-tez suvçıq beriniz!

Eşitile vagondan.

-Ap-aq olğan betiniz,

Bu müşkül sıqılmadan.

Qartbaba közün açıp,

Çapa asker artından.

O da betini sırtıp,

Tepe qartnı ayağından.

Tüşe hasta qart yerge,

Ura başın demirge.

Közü başqa yumulmay,

Bulut çıqa, kök ağlay.

Qala qartlar ham yerde,

Poyezd aşıqmay kete.

Sanki olarnı bekley,

Amma kimse tirilmey.

Keçe kündüz, keçe saba,

Poyezd kete, de toqtala.

İnsan öle, ya doğula,

Çoqusılar öksüz qala.

Bu aftada Akimede

torunçığı doğulğan.

Amma gece-kündüz bala

Toqtamayıp ağlağan.

– Suvsağandır.-dey Akime.

Mına, poyezd toqtaldı.

Bu çoqraqtan içtireyik,

Boğazçığı qurudı.

Tüşe ana, bita,torun,

Püsür, demir vagondan.

Yetkizdiler çoqraçıqqa,

Er yeri qara, zindan.

Bita tuta balaçıqnı,

Anası da içtire,

Bala birden közün yumıp,

Yavaştan sezsiz öle.

Ökür-ökür sızlay ana,

Akime sessiz tura.

Balaçıqnı kömmek içün

Temiz yerçik qıdıra.

Yavaşçıqtan torun alıp,

Yatqıza quru yerge.

Başından şalın çıqarıp,

Örte beyaz betçikke.

Ana ve qız dua oqup,

Kömüp qoya balanı.

Artqa başın çevirseler,

Yoqtır endi qalğanı.

Ne yapmağa bilmey endi,

Ğarip ana, sabiy qız.

Qayda ketip yaşaycaqlar,

Quru ekisi, yañğız.

Poyezd ketti beklemeyip,

Aslı kimni bekledi.

Akime başın egip,

Demir yolnı kösterdi.

Kettiler ana ve qız,

Poyezd ketken yolundan.

Er yer vira qaranlıq,

Er yeri kene zindan.

Demir yolnıñ etegi,

Beyaz gülnen saçılğan.

Olarnıñ bir çoqusı,

Bugün saba açılğan.

Bu sabası lânet saba,

Halqım sürgün olundı.

Qara, müşkül bu künler

Yürekte ebediy qaldı.

Добавить комментарий